Screenshot
“Eleştiriden kaçan yönetim anlayışı, Kumluca’yı kayıp yıllara mahkûm ediyor”.
Bir şehrin gelişmişliğini yalnızca yapılan parklar, dökülen asfalt ya da açılan tesisler belirlemez. Ki, böyle bşr şey de söz konusu değil. Asıl ölçü; eleştiriye gösterilen tahammül, ortak akla verilen değer ve halkın sesine ne kadar kulak verildiğidir. Çünkü yerel yönetimlerin en büyük rehberi, o şehirde yaşayan insanların beklentileri kadar, bu beklentileri kamuoyuna taşıyan yerel basındır.
Kumluca’nın yakın geçmişine dönüp baktığımızda bunun en güzel örneklerini görmek mümkündür. İki dönem öncesine kadar olan yönetimde, Ak Parti’li belediye yönetimi, yerel gazetelerde çıkan haberleri ve eleştirileri dikkatle takip eder, bunlardan ders çıkarmaya çalışırdı. Hatta dönemin belediye başkanının, eksik gördüğü konuları farklı isimlerle kaleme alarak kamuoyunun gündemine taşıdığı, eleştiriyi bir tehdit değil hizmetin pusulası olarak gördüğü bilinen bir gerçektir.
Bu anlayışın temelinde, “Ben yaptım oldu.” anlayışı değil; “Daha iyisini nasıl yapabiliriz?” sorusu vardı. İşte Kumluca’nın yükselişinin arkasındaki en önemli güçlerden biri de buydu.
Bugün ise bambaşka bir tabloyla karşı karşıyayız.
Son yıllarda yerel basında ve haber sitelerinde dile getirilen birçok sorun ya görmezden geliniyor, ya da hiç yaşanmıyormuş gibi davranılıyor. Oysa basının görevi alkışlamak değil, eksikleri göstermektir. Eleştiriyi yok sayan yönetimler, zamanla halkın sesini de duyamaz hâle gelir. Çünkü basın sustuğunda; yalnız gazeteler değil, şehirin vicdanı da susar.
Ne yazık ki bugün Kumluca’da yaşanan tablo budur.
İlçenin kronikleşen sorunları konuşulurken, bunlara çözüm üretmek yerine, kamuoyunun gündemi çoğu zaman sosyal medya paylaşımlarıyla şekillendirilmeye çalışılıyor. Oysa dijital mecralarda oluşturulan olumlu görüntüler, sokaktaki gerçeği değiştirmiyor. Vatandaş bozuk yolları görüyor, altyapı eksikliklerini yaşıyor, esnaf ekonomik sıkıntıları hissediyor. Günlük hayatın içinde karşılaşılan problemler, yapılan tanıtım paylaşımlarıyla ortadan kalkmıyor.
Gerçek belediyecilik; eleştiriyi engel değil fırsat görebilmektir.
Bir şehir, yalnız bugünü değil geleceğini de doğru yönetmek zorundadır. Kaybedilen her yıl, yalnızca takvimden eksilen bir zaman değildir; yapılamayan projeler, kaçırılan yatırımlar ve heba edilen fırsatlardır. Bu nedenle zamanında atılmayan her adım, gelecek yılların da yükünü artırmaktadır.
Kumluca’nın bugün en fazla ihtiyaç duyduğu şey; eleştiriden kaçmayan, yerel basını rakip değil yol arkadaşı gören, vatandaşın sesini dikkate alan katılımcı bir yönetim anlayışıdır. Çünkü şehirler alkışla değil, eleştiriyle gelişir. Aynaya bakmaktan korkanlar yüzlerini düzeltemezler.
Kumluca’nın potansiyeli hâlâ çok büyük. Ancak bu potansiyelin yeniden ortaya çıkabilmesi için algıdan çok icraata, vitrin çalışmalarından çok kalıcı hizmetlere, suskunluktan çok istişareye ihtiyaç var.
Aksi hâlde yıllar sonra dönüp baktığımızda geriye, yine aynı cümle kalacaktır:
“Nereden nereye… Yazık oldu Kumluca’ya.”
